สุราเมระยะ มัชชะ ปะมาทัฏฐานา

สุราเมระยะ คือ อันสุราเมรัยทั้งหลาย
มัชชะ คือ มัชฌิมา หรือทางสายกลาง
ปะมาทัฏฐานา คือ ปริมาณตามฐานะ
เวระ คือ เวลาไปเข้าเวร หรืออยู่เวร
มะณี คือแก้วที่เป็นใบๆ ใสๆ นี่แหล่ะ
สิกขาปะทัง คือ สี่ขาประทังนั่นเอง
สมาธิ คือ การมีสมาธิ
ยามิ คือ ยาไม่ต้อง หรือไม่จำเป็นต้องใช้ยานั่นเอง

แปลโดยรวมคือ.......
อันสุราเมรัยทั้งหลาย ท่านให้ดื่มแต่พอดีหรือยึดทางสายกลางเข้าไว้ นั่นก็คือให้ดูฐานะของตนเองด้วย มีเงินหน่อยก็ดื่มเหล้าราคาสูงหน่อย ถ้าฐานะไม่ค่อยดีก็ดื่มเหล้าในราคาที่ต่ำลงมา โดยเฉพาะตอนที่ต้องไปเข้าเวรหรือไปอยู่เวรก็ควรจะมีแก้วติดมือไปสักใบนึง เอาไว้รินเหล้าดื่มได้ และถ้าดื่มจนได้ที่แล้วไม่สามารถใช้ขาประทังไปได้ ก็ให้ใช้สี่ขาประทังไป (หมายถึงมือหรือขาหน้าอีก 2 ข้างนั่นเอง) การดื่มสุราเมรัยทำให้มีสมาธิ จิตใจมั่นคง ร่างกายแข็งแรง ไม่ต้องพึ่งพายาใดๆทั้งสิ้น โดยเฉพาะกับตับซึ่งจะแข็งก่อนที่อื่น....สาธุ!!!